Moed
Eerder dit jaar zag ik een prachtige voorstelling over kansenongelijkheid in het onderwijs: Moed. Hierin neemt Mahfoud Mokaddem ons mee de klas in. Hij is acteur en docent op een MBO school. Hier probeert hij de jongeren te leren over het leven, probeert hij ze een plek te geven. Dit met zijn eigen ervaringen als drijfveer; niet gezien worden op school, niet gezien worden in de samenleving. Alleen op het podium schetst hij voor ons een aantal van zijn leerlingen en neemt ons mee in hun leven en in hun belevingswereld.
Je voelt dat hij deze jongeren en hun wereld kent. Het is niet een verhaal over de jongeren, het zijn levens waar je in wordt meegenomen. En hij neemt ons mee in zijn eigen leven met zijn eigen worstelingen. Daar waar hij jongeren hoort en steunt, uitnodigt om zich te laten zien, daar vraagt het onderwijs dat deze jongeren getoetst en beoordeeld worden. Dit botst en schuurt en maakt van Mahfoud opnieuw een buitenstaander in het systeem.
Het doet denken aan het recente advies van De Raad voor Volksgezondheid & Samenleving; Op de rem. Hierin wordt gepleit voor het verminderen van prestatiedruk, het tot rust brengen van de hypernerveuze samenleving. Waar ook het onderwijs deel van uit maakt, met vele toetsen en hoge verwachtingen. Mahfoud zou dus meer steun moeten krijgen; we willen als samenleving deze jongeren meer zien, meer tot rust laten komen, zodat ze zelf tot ontwikkeling kunnen komen. Wellicht heeft de voorstelling aan de ontwikkeling van het advies bijgedragen. Al anderhalf jaar lang is deze inmiddels door het hele land gespeeld. Een oproep om voor elkaar te zorgen, ongeacht wie de ander is. Zonder dwingend kader, met een open hart!