Onlangs bezocht ik de voorstelling Doodnormaal, over leven met een doodswens. Deze voorstelling is gemaakt door Ingewikkeld producties en wordt opgevoerd door twee jonge vrouwen die als tiener worstelden met psychische problemen waar gedachten en verlangens naar de dood bij kwamen kijken. Of, zoals ze zelf zeggen; ze wilden dood. De voorstelling wordt ondersteund door LUMC-Curium en BREN Zuid Holland, waardoor deze gratis te bezoeken is. Wat een mooi initiatief!
Lonneke en Carlijn, die beide bekend zijn met klinische opnamen in de psychiatrie, nemen ons mee in hoe ze deze periode hebben ervaren. Ze doen dit op een levendige, aangrijpende en soms humoristische manier. Hiermee vinden ze een goede balans in het enerzijds overbrengen van de zwaarte van de problematiek en het anderzijds zorgen voor een voorstelling die ook lucht geeft en hoop biedt. Ondersteund door de prachtige muziek van Sybren, is het een boeiende en aangrijpende voorstelling.
We voelen mee met de zwaarte van een depressie, het niet meer weten waarnaar te zoeken, geen uitweg kunnen vinden. Het gevoel dat de dood rustiger is en overzichtelijker, ondanks dat deze onbekend is. We horen fragmenten van de naasten die terugblikken op deze periode. Levens die op de kop staan, onmacht die om zich heen grijpt. En behandelaren die de rust proberen te bewaren in deze hectiek en ondersteunen in het weer grip krijgen. En dat terwijl de hulpverlening overloopt en zelf soms ook zoekende is. We zien het lange wachten op behandeling terugkomen en het zoeken naar wat gaat helpen. Een doorlopende lijn in de voorstelling is het verlies van naasten, die door zelfdoding zijn overleden.
De prachtige zang, muziek en het sterke spel maken het tot een sterke voorstelling die blijft hangen. Deze meiden hebben hun weg uit het donker gevonden en geven daar nu op een mooie manier vorm aan, waarmee ze anderen kunnen en willen helpen. De boodschap is; je kan eruit komen, heb vertrouwen, houd hoop. En dat is belangrijk in de zaal; er zitten mensen met dezelfde problematiek, naasten en hulpverleners. In het nagesprek is er ruimte om te reflecteren op de voorstelling, waar goed gebruik van wordt gemaakt.
Dood willen is vrij onzichtbaar in de maatschappij. Maar komt dus best veel voor, zeker in de tienerleeftijd. Wanneer we hier met elkaar over in gesprek kunnen gaan, kunnen we elkaar beter en eerder helpen.
https://www.ingewikkeldproducties.nl/